yalnızlık ve arıza halleri

Bazen yalnızlık cagırır beni… Radyo,tv,gazete dergi hepsi dusman gibi durur bana ben de uzaktan bakarım onlara… Aslında bakmam, dinlemem yada okumam, ya gunlerce uyumak yada uzaklara cekip gitmek vardır aklımda. Bu devirde “uzak” diye birsey var mı insan aklına gitmeyi koydukan sonra onu da bilemiyorum…
Bir tek telefonu fisten cekmeyi ogrenemedim ama…Hep acık tutarım. Gunlerdir epostasına yanıt vermediğim insan yok gibidir, bazen bu durum rahatsız eder beni, her zaman ulasılabilme gercegi … Ama dusunemem,epostasına yanıt vermediklerim acık telefonumdan bana ulasamaz mı sanki? Ulasır pekala ve ulastı da…
Ama ben her defasında aynı seyi yaptım- telefonumu acık bıraktım, gunlerce internette vakit gecirmedim ama üc gun sonunda sanki 3 aydır dünya ile iletisimden kendimi yoksun etmiscesine fazla mesai harcadım bunların hepsine… sayfa sayfa satır satır okudum dergileri gazeteleri, isime yarayacagını dusundugum yada begendiğim yazıları kestim- notlar aldım- renkli kalemlerle isaretledim.- o üc gunluk yalnızlıgın acısını cıkardım- yada belki arayı telafi ettim. Yabancı gazeteleri de okudum, bu gazetelerin eklerinde ve hatta bulmacalarında bile gezindim- yalnızlıgın yada izole yasam surmenin bende uzun sürmediğini, hatta tam tersine bunların beni yasama bagladıgını anladım ve ileri gittim; ortaya yapay bir konu yazıp –bunu sanal ortamda arkadaslarımla, daha dogrusu beni , dusunen yazan yanımla seven arkadaslrımla paylasmayıp, forum ortamı yaratmayacaksam- yasamayayım daha iyi bile dedim. : )
Arızanın anatomisi adında bir kitap yayınlanmıs, gecen gun kitapcıda soyle bir inceledim , ayakustu de olsa “ ne kadar arızasınız” testini cozdum : ) Sonucta, arasıra arıza olabilen cinsten oldugum çıktı – aslında en saglıklısıymıs- kim karar veriyorsa boyle seylere… O zaman da fark ettim ne zaman ben yazmıyorum, o zaman anlayın ki yalnızlık beni cagırmıs ve ben arıza moduna gecmisim…J